İçinizdeki ses

Gecenin bir yarısı dışardan gelen gök gürültüsüyle irkildiniz.İçeri doğru koştunuz,yanına sokulabileceğiniz biri vardı anneniz, babanız, kardeşiniz, eşiniz ya da her kimse.. Sahneyi tekrar başa saralım. Gök gürültüsüyle irkildiniz ve evde yalnız olduğunuzun farkındasınızdır.Yağmur hızlanmaya başladı. Şimşekler sanki evinizin yakınlarına düşüyor. Gök çığlık atıyor ve bunu ancak siz duyuyorsunuz. Korku tüm bedenizi sardı. Adına"  Astraphobia  " dedikleri bir hastalığınız var ve sığınabileceğiniz tek yer battaniyeniz. İyice yatağa gömüldünüz, tepenize kadar çektiniz battaniyenizi. Siz sakinleşmeye çalıştıkça gök gürültüsü artmaya başladı. Şimdi sakinleşin ve bu korkuyu yalnız yaşamadığınızı düşünün. Bir yerler de birileri yine bir battaniyenin altında aynı korkuyu yaşıyor. Yağmur dinmeye, gürültüler azalmaya başladı. Gök sinirini üstünden atmıştı ve aslında size hiç kızmamıştı. Sizin korkularınızla baş etmeye onunda sakinleşmeye ihtiyacı vardı.. 

Kızçeler şuan sizinle bir evde şarap içip yolunda gitmeyen hayatımıza küfürler ettikten sonra şarkı söyleyip dans etmek isterdim. Gecenin bu saatinde hepimiz aynı fikirdeysek gerçekten boktan giden bir hayatımız ve asla gerçek olmayan düşlerimiz vardır..

Şairlik mutsuz adam işi diyorlar haklılar galiba. Mutsuz insanlar sadece bir kağıda bir kaleme sığınırlar. Yoksa sevdiğinin sıcacık kollarında olmak varken neden uzun uzun hüzünlü şeyler yazsın ki insanlar. Her yazanın şair olduğunu iddia etmiyorum tabiki ama her yazabilenin mutlu olmadığından eminim diyorum.

Gecenin bir yarısı ya da akşam üstü kahveni yudumlarken aklına gelen şeyler yüzünden kötü hissettiğini biliyorum.. Şimdi bunlardan kurtulma zamanı.

 Sevgilim,  Sen benim için bu hayattaki tek sığınağım, tek umudumsun. Bu hayata dair planladığım hayal ettiğim ne varsa seninle.  Ben senin varlığını yaşadım. İlk aşkı, ilk ateşli sevişmeyi, mutluluktan havalara uçmayı.. Sonra varlığınla yokluğunu aynı anda yaşadım. Çok savaştım kendimle bütün hatalarım bundan. Sevgimize haksızlık ettim. Yokluğunla baş etmeye çalışırken öfkemi dindirmeyi de beklemeyi de öğrendim.  Umut yok dediğim her anda buna inanır gibi olup çok ağladığım oldu. Sildim gözyaşımı. Gökyüzüne baktım hep. Yürüdüm seni düşündüm, uyudum seni düşündüm ve bir gün aylar sonra seni seviyorum dedin bana. Gözlerin, gözlerine her baktığımda içimde küçük bir filiz yeşerdi.  İçimdeki o şey işte tamam o burda seninle hiçbir yere gitmedi, artık gitmeyecek dedi.  Uzandım yanına, yüzünü sevdim, kirpiklerinin uzunluğunu sevdim, uykuluyken göz kapaklarının düşüşünü sevdim. Sevimli hallerini, bir çocuk gibi munzur oluşunu sevdim. Ellerini sevdim her şeyde...