İçinizdeki ses

Kızçeler şuan sizinle bir evde şarap içip yolunda gitmeyen hayatımıza küfürler ettikten sonra şarkı söyleyip dans etmek isterdim. Gecenin bu saatinde hepimiz aynı fikirdeysek gerçekten boktan giden bir hayatımız ve asla gerçek olmayan düşlerimiz vardır..

Şairlik mutsuz adam işi diyorlar haklılar galiba. Mutsuz insanlar sadece bir kağıda bir kaleme sığınırlar. Yoksa sevdiğinin sıcacık kollarında olmak varken neden uzun uzun hüzünlü şeyler yazsın ki insanlar. Her yazanın şair olduğunu iddia etmiyorum tabiki ama her yazabilenin mutlu olmadığından eminim diyorum.

Gecenin bir yarısı ya da akşam üstü kahveni yudumlarken aklına gelen şeyler yüzünden kötü hissettiğini biliyorum.. Şimdi bunlardan kurtulma zamanı.

 Sevgilim,  Sen benim için bu hayattaki tek sığınağım, tek umudumsun. Bu hayata dair planladığım hayal ettiğim ne varsa seninle.  Ben senin varlığını yaşadım. İlk aşkı, ilk ateşli sevişmeyi, mutluluktan havalara uçmayı.. Sonra varlığınla yokluğunu aynı anda yaşadım. Çok savaştım kendimle bütün hatalarım bundan. Sevgimize haksızlık ettim. Yokluğunla baş etmeye çalışırken öfkemi dindirmeyi de beklemeyi de öğrendim.  Umut yok dediğim her anda buna inanır gibi olup çok ağladığım oldu. Sildim gözyaşımı. Gökyüzüne baktım hep. Yürüdüm seni düşündüm, uyudum seni düşündüm ve bir gün aylar sonra seni seviyorum dedin bana. Gözlerin, gözlerine her baktığımda içimde küçük bir filiz yeşerdi.  İçimdeki o şey işte tamam o burda seninle hiçbir yere gitmedi, artık gitmeyecek dedi.  Uzandım yanına, yüzünü sevdim, kirpiklerinin uzunluğunu sevdim, uykuluyken göz kapaklarının düşüşünü sevdim. Sevimli hallerini, bir çocuk gibi munzur oluşunu sevdim. Ellerini sevdim her şeyde...